Etappe 1: Losser-Nijmegen.

Na weken van voorbereidingen was het dan vandaag eindelijk zo ver. Het vertrek.
Het vertrek vanmorgen in Losser was erg mooi! Het was mooi om te zien hoeveel steun we krijgen en dat mensen de moeite namen om ons een laatste 'hart onder de riem' te steken. De reis begon daarmee voor ons ook erg goed, beter kon niet!!
Maar goed eenmaal op de fiets, na genietend, moesten we toch aan onze lange reis beginnen. 
In het eerste deel maakten we 'gewoon' onze meters en hier en daar stoppen voor een trein, of een mooie blonde griet begroeten. Het eerste voorvalletje was eigenlijk bij Buurse. We moesten bij een riviertje rechts af maar dat pad langs dat riviertje was eigenlijk meer een stuk gras dan een 
pad. Dus wilden we omkeren. Maar omdat Joeri ongeveer 1km per uur reed en tegelijkertijd een bochtje wilde maken viel hij pardoes op de grond en maakte er nog een theatrale koprol achteraan. De inschrijf formulieren voor de toneelclub overhandig ik hem na de reis.
In Buurse en omstreken is het erg mooi fietsen zo ongeveer tot aan Ruurlo. 
Bij Borculo hebben we een pauze van een halfuur gehouden en dit was ook wel nodig want we hadden honger. Toen kwam eigenlijk het tweede val partijtje.
Ik werd op een 1 of andere manier gefascineerd door mijn fiets, zo van een afstandje vond ik het toch wel een mooi vaartuig. Twee wielen, een stuur, een pleur zooi achterop. Maar onder het kijken had ik niet in de gaten dat ik steeds verder naar achteren ging. Je kunt kijken tot je een ons weegt, maar uiteindelijk houdt dat bankje toch een keer op. Dus viel ik achterover met mijn broodje kaas (van mama). 
Dit wekte enige lachspieren op, dus die zijn naast de benen dan ook maar meteen getraind. 
Vanuit Borculo hebben we door gefietst naar Babberich waar een veer pondje klaar stond om ons over de Rijn naar Millingen te brengen, hier hebben we een pauze gehad van een halfuur want Joeri zijn voortasje zat een beetje los en dit moest gemaakt worden. Eenmaal klaar met de pauze was het nog ongeveer 20km naar Nijmegen waar Tessa lekker voor ons gekookt had. Naar Nijmegen was ook nog wel redelijk zwaar, veel wind tegen en een paar heuveltjes. En eenmaal in Nijmegen aangekomen kwamen we erachter dat de etappe ipv 115km toch 130km was en dit voelden we natuurlijk ook wel in onze benen. Al met al was het een hele mooie etappe en de weergoden waren ons goed gezind want we hebben geen spatje regen gehad ondanks er telkens gedreigd werd met zware buien. 
Morgen de volgende etappe en die brengt ons naar Eindhoven, ongeveer 75km.
Voor het eerst de tentjes opzetten en op een camping vertoeven. Spannend!!




Etappe 2: Nijmegen-Waalre

Voor deze etappe (80km) hadden we een goede bodem.
Tessa had erg lekkere bobotie met rijst gemaakt gisteravond en als klap op de vuurpijl had ze nog een super lekker ontbijt verzorgd met gebakken ei en ananas/munt smoothie toen we wakker werden.
Met het inpakken van de tassen hoorde ik ineens van buiten Niels, Niels. Ik liep naar buiten en daar stond Ingrid (vriendin van mama uit Nijmegen) om ons uit te zwaaien, wat natuurlijk geweldig leuk was. Nog dank hiervoor Ingrid!
Onder het gezwaai en luid geroep van Ingrid vertrokken we dus uit Nijmegen. Volgens Ingrid bleef het de hele dag droog en gingen we dus met een gerust hart weg.
We wilden vandaag om de beurt navigeren omdat we dat straks in Frankrijk waarschijnlijk ook vaker moeten wegens batterij gebrek of etc. 
Ik was eerst aan de beurt en het ging natuurlijk al meteen mis, stonden we ineens midden op de weg in het drukke Nijmegen.
Joeri vertelde mij dat rechts is waar de duim links zit, dus nu begreep ik eindelijk zijn tactiek.
Heb deze tactiek echter niet uit kunnen proberen want het was 1 rechte weg richting Mill, een plaatsje 20km verder op.
Eenmaal in Mill aangekomen begon het te stortregenen dus we moesten gedwongen pauze nemen van driekwartier. Even lekker een appeltje en een banaantje gegeten, bepaalde behoeften gedaan en weer op de fiets.
Van Mill gingen we aan een stuk door naar Gemert, zo'n 30km. Regen, wind, regen, wind, een enkele blatende schaap, saaie omgeving, stinkende omgeving (varkensboeren), zo kunnen we deze omgeving het beste omschrijven, dus verder niet veel uitleg nodig. 
Onze volgende stop was dus in Gemert en hier hebben we een kop koffie gedronken, echter toen we de kop koffie op hadden begon het te stortregenen dus we moesten noodgedwongen op deze stek blijven. Toen besloten we om daar ook maar wat te eten. Toen ik aan ober vroeg wat we zoal konden krijgen, was het antwoord: een krokat. Dit was dus het enige wat deze tent verkocht, buiten bier en koffie om. Met een goed gevulde maag (krokat) gingen we vol goede moet richting Eindhoven/Waalre omdat het zonnetje inmiddels zijn weg richting Gemert ook had gevonden (misschien wel door de befaamde krokat).
Doordat de zon scheen leek het fietsen ook makkelijker dus we schoten ook op. We gingen langs het kanaal waardoor we in Nuenen kwamen. 
Vanuit Nuenen gingen we verder naar Eindhoven waar we dwars door heen gingen, veel stoplichten en veel bekijks dus. Twee jonge mannen op de fiets, vol bepakt midden in Eindhoven, is natuurlijk ook wel een beetje raar. Achja, het ene stoplicht staat op rood en de andere op groen in Eindhoven is altijd wat te doen.
Vanuit Eindhoven verder naar Waalre waar onze camping "de Volmolen" ligt.
En dan moet het toch echt gebeuren, de eerste keer de tent opzetten, dit ging wel goed alleen ging het thuis wel iets sneller. Joeri had er geen problemen mee die had hem zo op en daarna heeft hij mij nog een handje geholpen. 
Omdat we niet naar de supermarkt zijn geweest hebben we in het restaurantje bij de camping wat gegeten wat erg goed was voor de prijs!! 
Straks nog even de fiets checken en bellen met verschillende personen en dan op tijd naar bed want morgen willen we tegen 9:00uur vertrekken richting Tienen (België) hopende op een WiFi rijke omgeving zodat we weer wat kunnen laten horen van ons. Eerste nacht in de tent langs de Dommel (riviertje), spannend!!



Etappe 3: Waalre-Tienen

We zouden vanmorgen tegen 9:00 vertrekken maar dit is helaas niet gelukt.
We wilden tegen half 8 opstaan en dan ontbijten en alles klaarmaken.
Maar omdat het hard regende wilden we even wachten tot de regen minder zou worden. Volgens buienradar zou tegen 9:00 de regen minder worden, tegen 9:15 was het zover. Tent inpakken en weg wezen. Uiteindelijk zaten we tegen 10:15 op de fiets richting Valkenswaard waar we hebben ontbeten voor de Emte.
In de Emte werd mij vertelt door de plaatselijke werkneemster dat de slaatjes in de aanbieding waren, en die waren volgens haar erg lekker, lekkerder dan die van de Johma.
Nou dat moet je dus niet tegen een Lossernaar zeggen dus heb ik gezegd dat ze er niet zoveel verstand van had. Gelukkig kon ze hier om lachen en vroeg waar ik vandaan kwam.
Ik zeg: Losser, en weet je wat er in Losser staat? De Johma fabriek. Toen moest ze nog harder lachen.
Maar goed, we hadden ontbeten en gingen richting België. Tussen Valkenswaard en de Belgische grens lag een erg mooi natuur gebied met kronkelige fietspaadjes en leuke zit plekjes met mooi uitzicht over het heideveld.
Vervolgens kwamen we in België en begon het meteen ook te regenen.
In Neerpelt waren we een klein stukje verkeerd gereden en moesten dus weer rechtsomkeert maken.
Van Neerpelt naar Leopoldsburg was ook een mooie bosrijke omgeving, het enige wat niet leuk was, was dat het fietspad zo'n beetje 30km lang kaasrecht was en dat het echt rotweer was. 
Bij Leopoldsburg in de buurt hebben we pauze gehouden in een fietscafe. 
Hier werden we heel hartelijk ontvangen ondanks dat we helemaal doorweekt waren en onder de modder zaten.
Hier hebben we een heerlijke dikke omelet met spek besteld. Na een uurtje pauze te hebben gehouden gingen we verder richting Beringen.
Beringen is een echte mijnwerkers stad. Dit zag je ook overal terug. Nieuwe en oude vervallen grote fabrieken uit vervlogen tijden wat best wel imponerend was, helaas hebben we hier geen foto's van gemaakt want het was erg druk in de stad en het regende pijpenstelen. 
Toen we eenmaal Beringen uit waren werd de regen minder en kwamen we door een geweldig mooi gebied met hele mooie fietspaden tussen glooiende weiden.
Na deze prachtige rit kwamen we in Diest een mooie pittoreske historische stad.
In Diest spraken we af dat we in Halen boodschappen gingen halen. Hier stond een Spar en we hebben hier het avond eten en het ontbijt voor morgen gehaald. Toen we de Spar uit kwamen was het weer heel hard gaan regenen. Omdat we al een beetje aan de late kant waren moesten we er wel door heen. De camping was nog een kleine 15km van Halen bij Neerlinter in de buurt.
Achteraf was dit de ergste 15km van alle km die we gemaakt hebben. Wind tegen, regen tegen, hagel tegen. 
De hele dag was het al wel slecht geweest maar dit sloeg echt alles. We hadden het koud en hoopten zo snel mogelijk de camping te vinden.
Na een goed halfuur waren we eindelijk bij de camping. We zochten de receptie en tot onze verbazing stond er op een bordje: 19:00 gesloten. 
Wij raadpleegden onze horloges en kwamen erachter dat het 19:30 was. Te laat dus.
Maar gelukkig kwam er een man naar buiten die vroegen of we een slaapplek zochten. We knikten allebei en de man zei dat hij nog een hutje over had met een bed en verwarming, want een tent opzetten ging niet meer volgens de beste man. Volgens mij zijn we deze reis nog niet zo opgelucht geweest. Het leek of de zon ineens weer ging schijnen, de bloemetjes uit kwamen en de vogeltjes gingen fluiten. 
Lopend naar de hut met Jos (zo heette de man) vroeg hij ook nog of we natte spullen hadden want dan kon zijn vrouw deze wel even wassen en drogen. 
Onze nacht kan niet meer stuk, we slapen bij super lieve mensen in een super knusse hut met verwarming.
Joeri heeft daarna heerlijke spaghetti gemaakt en de douche was nog nooit zo lekker, kortom we zijn weer helemaal boven jan. 
Morgen fietsen we van Tienen naar Dinant (Belgisch/Franse grens) een etappe van ongeveer 105km. 
Hopend op beter weer gaan we er weer vol goede moed tegenaan, klinkt gek maar we hebben er weer helemaal zin in!!


Etappe 4: Tienen - Dinant

Iets later dan verwacht, maar toch een verhaaltje over de etappe van gisteren.
Vanmorgen heerlijk wakker geworden in de hut op camping Leeuwerikenveld. Vandaag stond de etappe richting Dinant op de planning met als tussenstop Namen.
We hadden gisteren in de Spar ook al ontbijt gekocht en hier wilden we aan beginnen. Joeri zou het ontbijt klaarmaken en ik zou even naar de receptie gaan om onze droge spullen op te halen. Eenmaal daar aangekomen was de vrouw van Jos alles aan het opvouwen. Ik nam het van haar over en enkele seconden later kwam mevrouw weer binnen met de mededeling dat ze een 'taske koffie' had gezet. Dit kwam natuurlijk heel goed uit en het was ook erg lekker zo bij het ontbijt.
Na het ontbijt de fiets op en gaan met die banaan (en appel). 
Het was redelijk lekker weer, in ieder geval een zonnetje maar wel redelijk veel wind. 
Van Tienen gingen we naar Hoegaarden. Toen we Hoegaarden in ons zicht kregen (foto 1) kwam ons de geur van hop al tegemoet. Niet een heel lekkere geur maar dat was niet erg. Eenmaal in Hoegaarden kwamen we ook langs de bierbrouwerij van Hoegaarden, wat overigens ook een lekker biertje is.
Na Hoegaarden begonnen de Franse lessen voor mij die Joeri gaf, want we gingen de taalgrens over. Tot mijn verbazing kende ik nog wel redelijk wat Franse woorden, dus dat komt wel goed.
Van Hoegaarden gingen we richting Geldenaken wat een grauwe/grijze stad was, deed een beetje oost- Duits aan die stad dus snel verder over het lange rechte fietspad.
Het fietspad lag tussen geweldige velden met bloemen die een mooie paarse gloed hadden met in de verte dorpjes die naast de velden lagen. Kortom een geweldig aanzicht. 
Dit fietspad ging door tot aan Sint Servais, een voor stad van Namen. We hadden gepland om hier even te stoppen maar er was werkelijk waar geen enkel bankje of parkje te vinden om even te lunchen. 
Toen zijn we maar door gereden naar Namen. In alle drukte probeerden we de route te vinden maar die liet even van zich afweten. Toen hebben we besloten om de lunch te nuttigen langs de Maas (die door Namen loopt) op een bankje. Onder de lunch hebben we de route weer op gezocht en toen kwamen we erachter dat we op de route zaten, een geluk bij een ongeluk dus. En ik zei nog zo tegen Joeri dat hij op de Namen van de straat moest letten, maar goed, na de lunch weer verder richting Dinant.
Dinant lag zo'n 30km verder op en de route zou ons ook 30km langs de Maas voeren naar Dinant.
Dit was een geweldig stukje van de etappe. 
Lekker in de zon langs de Maas, een koelbriesje met aan weerszijden van de Maas geweldig mooie Chateaus en pittoreske dorpjes. Wat wil een mens nog meer!
Veel Nederlanders weten ook dat dit een mooi stukje Maas is want er lagen veel Nederlandse boten langs de Maas. Dus we hebben ipv 'bonjour' veel 'hallo' gezegd op dit stukje. Na 27km kwam Dinant in zicht wat een geweldig aanzicht was. 
Het stadje met een mooie kerk en daar boven een citadel boven uit stekend. Deze citadel, eens een kasteel, waakte over de rivier en het achterland.
De eerste burcht was hier gesticht door de Romeinen in de 4de eeuw. Doordat de burcht het omliggende gebied beschermde ontstond hierdoor een nederzetting wat uitgroeide tot een stadje en wat nu dus de naam Dinant draagt. 
Goed, genoeg geschiedenis nu.
Iets buiten Dinant lag onze camping in een prachtig gebied met een mooie wilde rivier er doorheen klaterend. 
We sliepen naast koeien die onze aanwezigheid interessant vonden dus we gingen eten onder streng toezicht van de dames. Na het eten gingen we douchen, waren overigens smerige douches waarvoor je ook nog eens 1,20€ voor 5 minuten moest betalen.
Schoon en wel het bed in en morgen een zware etappe naar Bertrix in de Ardennen, een etappe van 85km. 
Veel klimmen en dalen maar dat hoort er nu ook eenmaal bij.
Na een heerlijke etappe van 90km gaan wij slapen!



Etappe 5: Dinant - Bertrix

Vandaag de etappe naar Bertrix, een etappe van ongeveer 85km maar een etappe met veel klimwerk.
Vanmorgen wakker geworden door de dames die alweer aan het poepen, piesen en loeien waren. Het zou vandaag mooi weer worden maar toen we de tent open deden regende het een klein beetje. Later kwam de zon door en we waren helemaal happy. We hadden gisteravond alles al ingepakt zodat we meteen weg konden. Tegen goed 10uur waren we ook weg. We hadden afgesproken dat we rustig wilden beginnen, hoog verzetje en niet al te hard. Eenmaal weg van de camping kwamen we meteen al een bergje tegen van 10/11%. Dat rustige tempo ging dus niet door, ja wel rustig maar met ontzettend veel inspanning. We kwamen boven op de berg en we zaten er dus al meteen in. Wat volgde was de afdaling, voor het eerst. Joeri ging voorop en we hadden meteen al de 50km per uur te pakken. Lekker door de bossen van de Ardennen zoevend, even afkoelen van de vorige beklimming. In de afdaling kwamen we langs een geweldige Chateau, Chateau Veves (foto 1). Daarna weer omhoog richting Celles, weer een bergje tegen de 10% aan. Eigenlijk ging dit de hele dag zo door dus we voelden de benen wel 's avonds. De Ardennen op en top!
Na Celles nog 2 bergen en toen vonden we het wel tijd voor een pauze (Houyet) op dat moment hadden we er ongeveer 20 km op zitten. Beetje overrompeld door de fikse steile bergjes, beginnen we aan de muesli repen en bananen. Onder de pauze kwam er nog een een schoolklas uit Nederland langs die gingen kajakken (een bezigheid die je overal tegen kwam). Vanuit Houyet gingen we verder richting Porcheresse, onze lunch pauze. Maar zo ver was het nog niet, we moesten eerst nog een paar pukkels pakken die allemaal rond de 10% waren, ik heb niet bij gehouden hoeveel dit er waren maar wel dat ze vrij zwaar waren. Wat ons op de been hield was muziek en prachtige ver gezichten. We hebben geprobeerd enige foto's te maken om jullie ook te latende genieten. In Porcheresse hebben we lekker geluncht onder het toeziend oog van onze heilige vader. Na Porcheresse verder naar Bertrix, onze eind bestemming.
De hele dag genoten van het landschap maar zeker ook hard gewerkt om alle bergen te bedwingen, uiteindelijk hebben ze tegen 18:00 de camping bereikt en hebben we heerlijke nasi met saté en kip bereid. 
We hebben gegeten als bezeten honden. De camping waar we nu zitten is een prachtige en goede camping.
Onder het genot van een heerlijke Leffe zitten we nog even na te genieten van de uitzichten van vanmiddag, en schrijven we ons verhaal.
Morgen staat er weer een echte Ardennen rit op papier dus doen we weer een etappe van 80km. Tegen wind zijn we in Nederland wel gewend maar bergen......
Wij kruipen onder de wol, tot morgen!!



Etappe 6: Bertrix - Montmedy

Vandaag hadden we de etappe naar Montmedy gepland. Omdat deze etappe net als gisteren weer veel bergjes kende hebben we besloten om tot aan Montmedy te fietsen (zo'n 70km) want na Montmedy zijn er 30km lang geen campings meer en we konden er niet op gokken dat we het wel zouden redden de volle 100km lang.
Joeri heeft vannacht niet goed geslapen, ik, in tegenstelling tot Joeri, wel. We sliepen op een camping waar alles Nederlands was, van de camping gasten tot aan het personeel. Wel makkelijk maar je komt ze ook overal tegen, van de Ardennen tot aan Thailand. Vanmorgen lekker ontbeten, lunch ingepakt en naar de receptie om te betalen. Hier en daar een beetje liegen over stroom gebruik en de hoeveelheid tentjes, maar we waren wel mooi goedkoop uit.
Vanaf de camping gingen we naar Orgeo zo'n 6km verderop. Geen hoge en steile bergen maar even lekker in komen op een laag verzetje. Dit ging door tot aan Martilly, een typisch Waals dorpje, grijs en oud dus.
Na Martilly kwam de eerste beklimming weer, het was even inkomen maar daarna waren we ook lekker warm gedraaid.
Na Martilly konden we lekker afdalen zo'n 8km lang. Toen kwamen we in Izel en Pin, we gingen dwars door deze dorpjes heen die in de bergen lagen dus veel korte en steile klimmetjes. In Izel hebben we ook even een korte pauze genomen.
Na Izel en Pin gingen we richting Orval en naar Orval konden we weer 6km dalen. Orval was een prachtig klein dorpje met een mooie chateau aan het water. Dit dorpje had ook een hele oude brouwerij die nog steeds in gebruik was, hier waren dan ook veel toeristen aanwezig. Na Orval kwam Limes en dit was het laatste dorpje voor we Frankrijk in gingen. 
Normaal gesproken zouden we een foto willen maken van het bordje France maar dit kon niet omdat we de grens over gingen op een steile en lange beklimming, excuses hiervoor.
Deze lange beklimming voelden we goed in onze benen omdat we gisteren een zware etappe hadden gehad. Na deze beklimming kwam weer een afdaling die ons deed binnen rollen in Avioth, waar we gingen lunchen.
Avioth is een bijzonder plaatsje. Avioth heeft een grote Basiliek, ter grote van de Plechelmus in Oldenzaal, terwijl het dorpje maar ongeveer 200 mensen telt. Dit komt omdat men van deze basiliek ooit een bedevaartsoort wilden maken omdat Maria hier verschenen was. Een bedevaartsoort heeft meestal grote invloed op de stedelijke ontwikkeling maar omdat er door de geschiedenis heen vele oorlogen werden uitgevochten in dit gebied (Lotharingen), bleef de stedelijke ontwikkeling ook uit. Gelukkig was er nog wel een eetcafetje open zodat we daar onze lunch konden nuttigen.
Na de lunch gingen we vanuit Avioth richting Montmedy. De weg van Avioth naar Montmedy was een beetje op en neer golvend met 1 berg om het af te sluiten. In Montmedy lag onze camping eigenlijk ook al op de route. De camping ligt naast een mooie citadel uitkijkend over de stad. Het is er nog niet van gekomen om deze te bezoeken maar dat gaan we zeker doen, is het niet vanavond dan morgenvroeg wel, de foto's volgen nog.
We hebben eerst de tentjes opgezet en daarna boodschappen gedaan. Omdat de weg van de camping nogal steil was hebben we dit lopend gedaan. In onze gids staat ook duidelijk dit niet te proberen met boodschappen want dat red je waarschijnlijk niet.
Dit klopte ook wel een beetje, lopend was het al erg zwaar. 
We zoeken eigenlijk al 3 dagen naar kettingspray omdat we dit echt nodig hebben, de kettingen maken geluid en hebben echt een beurt nodig. 
Niets vermoedend lopen we de plaatselijke Aldi binnen en Joeri zegt nog: ach dat hebt ze hier vast niet. 
Lopen we ineens recht tegen de spray aan en ook nog in de aanbieding! Een gelukje dus.
Nu gaan we even in Montmedy eten, want daar hebben we de tijd voor omdat we al tegen 16:00 op de camping waren. 
Morgen de etappe richting Saint Mihiel, een etappe van ongeveer 100km. Weer een bergachtige etappe maar de laatste 20km bijna helemaal vlak. Het weer is geweldig dus daar zal niet aan liggen! Zo goed zelfs dat Joeri al enigszins verbrand is, van een afstandje lijkt het net of meneer Krabs van SpongeBob Squarepants op de fiets zit. Ik zeg, leu do 't heanig an en ie heurt van oons!!


Etappe 7: Montmedy - St. Mihiel

Gisteren avond zijn we na het eten naar de citadel gelopen die naast onze camping lag.
Het uitzicht vanuit onze camping was al geweldig maar vanuit deze citadel waarschijnlijk nog mooier. Montmedy lag onder ons en het leek ons een geweldig uitzicht vanuit de citadel met de zon langzaam ondergaand.
Eenmaal in de citadel bleek er binnenin een klein, oud dorpje te zitten. Een dorpje met allemaal ateliers en veel kunstenaars dus.
We zochten naar een trap om boven op de muur te komen maar deze was nergens te vinden. Toen we de hoop hadden opgegeven zagen we ineens een heel nauw gangetje. We gingen op onderzoek uit en kwamen erachter dat dit tunneltje ons boven op de muren van de citadel bracht. Hier hebben we enkele kliekjes geschoten en toen zijn we er helemaal om heen gelopen tot aan de ingang, zeker een tocht van een halfuur. 
De citadel van Montmedy was in 1545 gebouwd door Karel de Vijfde en hoorde bij het Spaanse deel van de lage Nederlanden. In 1659 bestormde Lodewijk XIV de citadel en werd het een Franse vesting. Dit tochtje bracht ons langs hoge muren wat vroeger de citadel moest beschermen. Af en toe een trapje op en een mooi kliekje schieten.
Na het bezoekje aan de citadel hebben we nog even een Aldi biertje gedronken en toen zijn we ook gaan slapen. 
De volgende ochtend stonden we tegen 8:00 op om vervolgens te ontbijten (het Aldi brood was kurkdroog) en om daarna weer op de fiets te stappen richting St. Mihiel. 
Dit was een etappe van iets meer dan 100km. 
We kregen vrijwel meteen al te maken met een fikse bult dus we waren ook meteen warm.
We fietsten door een prachtig heuvelachtig gebied met mooie graanvelden en met daar tussen heerlijk verkoelende bossen. De dorpjes waren daarentegen saai en verouderd. Dit gebied is eigenlijk al eeuwen lang het slagveld van Europa. 
Onder dit prachtige gebied liggen resten van honderduizenden soldaten. Al vanaf de middeleeuwen trokken hier huurlegers door heen, moordend en verkrachtend van dorp tot dorp. Misschien dat hierdoor dit gebied altijd een beetje is achtergebleven omdat mensen altijd alles weer moesten opbouwen.
We fietsten weer van berg tot berg zo'n 30km lang. Na de laatste en hoogste berg, bij Brandeville, namen we even pauze. Vanuit Brandeville fietsten we verder richting Verdun dat zo'n 30km verderop lag. Dit was eigenlijk geen mooi gebied, wel heuveltjes maar de route bracht ons weer langs lelijke, grijze, oude dorpjes. De route ging ook langs een drukke weg richting Verdun en daarna werd het niet veel beter. 
Na Verdun hebben we weer pauze gehouden en toen zijn we in rap tempo richting St. Mihiel gefietst want het was een vlakke drukke weg, ook zo'n 35km. We kwamen eigenlijk, buiten het begin van de etappe, niet veel mooie dingen tegen om over te schrijven. Alles was nog hetzelfde als eerder beschreven, snel er doorheen en morgen de rustdag. Morgen fietsen we nog 22km naar Lac de Madine wat een meer is waaraan een camping zit. 
Hier hopen we even de hele middag lekker te kunnen chillen langs het meer en even bijkomen van de Ardennen. 
Wij gaan eten want morgenvroeg weer vroeg op zodat de vroeg bij Lac de Madine zijn.
Jullie horen van ons!!



Etappe 8: St. Mihiel - Toul

Vandaag stond op de planning dat we een rustdag zouden houden.
Ik kan jullie alvast verklappen dat dat niet gelukt is.
Vanmorgen stonden we tegen 8:00 op. We hadden geen ontbijt omdat gisteren, na aankomst op de camping, alle winkels gesloten waren. 
Voor het avond eten hadden we ravioli op de camping gekocht, die bijzonder smerig was, alsof ze die dingen niet wilden verkopen.
Omdat we geen ontbijt hadden zijn we naar de plaatselijke Lidl gegaan om broodjes en croissants te halen met kaas. Deze waren erg goed te eten!! We smikkelden ons ontbijt op in een park op een bankje waarna we op de fiets stapten richting Heudicourt, waar we onze rust dag langs het meer zouden houden.
Na het boekje geraadpleegd te hebben zouden we na 6km al een joekel van een berg tegenkomen. 
Het leek wel of de berg op vlogen, of het door het ontbijt van de Lidl komt, of omdat we inmiddels na 7 etappes zijn warm gedraaid, weten we niet maar het was heerlijk. Na de afdaling zouden we nog ongeveer 7km moeten naar onze bestemming.
Eigenlijk ging het hier al mis. We hadden een afslag gemist waardoor we een stukje om moesten fietsen. Na eindelijk weer op de route te zitten fietsten we richting Hedicourt, waar de camping lag. Deze camping had 1 nadeel, er zat geen supermarkt in de buurt dus we konden geen eten inslaan voor het avond eten en de volgende dag. We wisten dat er 5km verderop nog een camping lag met supermarkt dus fietsten we daar heen.
Eenmaal bij die camping aangekomen bleek er geen supermarkt te zijn, maar een autohandelaar. Hier konden we dus ook geen kadetjes halen, ja wel kadetjes, maar dan Opel Kadetjes.
En de camping was ook geen camping maar een standplaats voor Campers, dus geen sanitair en we moeten ons wel kunnen douchen.
Dus wij weer terug langs het meer om nog een keer de andere camping te bekijken maar het sanitair was zo slecht, de beheerder liet nog een uur op zich wachten en de omgeving was ook niet om naar huis te schrijven.
We hebben toen besloten om dan maar door te fietsen tot aan Toul, dat zo'n 70km verderop lag.
Hopende dat Toul ons wel een fatsoenlijke camping zou schenken.
Vanuit Hedicourt gingen we weer op pad, langs oude dorpjes weer. 
Lange op en neer golvende wegen en de wind hadden we ook flink tegen. 
Onderweg zagen we weer niet veel interessante dingen dit zou pas komen als we in de buurt van Toul zouden komen. Het enige wat we hier tegen kwamen was een ongelooflijk groot monument boven op de berg. Dit monument was opgericht door een Amerikaan die in dit gebied gevochten heeft ten tijde van WO 1.
Zo'n 20km buiten Toul begonnen wijngaarden in het zicht te komen. Wijngaarden die op de bergen stonden tussen de bossen en weiden in, wat een mooi gezicht was.
De dorpjes werden in dit gebied ook weer mooier en we waanden ons weer in Frankrijk, zoals we Frankrijk kennen, wijngaarden en pittoreske dorpjes. 
Tot aan Toul hebben we 20km heerlijk gefietst, wind in de rug en een paar mooie afdalingen. 
In Toul hebben we boodschappen gedaan en eventjes bij getankt.
Na Toul moesten we nog 10km fietsen om onze camping te bereiken die bij Villey-le-Sec lag, een klein dorpje. 
We moesten de laatste 7km afleggen door een smal bospad met stenen er tussen, niet echt lekker fietsen dus. 
We kwamen hier ook veel mountainbikers tegen, want het was wel een prachtig mountainbike pad.
Na een paar steile klimmetjes kwamen we eindelijk tegen 17:00 bij de camping aan.
De camping ligt langs de Moezel en eigenlijk zagen we meteen dat deze camping al veel beter was dan de 2 voorgaande. 
Toen we hadden ingecheckt kwamen al meteen twee Nederlandse oudere mensen naar ons toe die ons uitnodigden om een pilsje te komen drinken vanavond. De sfeer was kortom meteen ook al veel beter dan de 2 voorgaande campings. Veel (oudere) Nederlanders op deze camping maar ongelooflijk behulpzaam. Onder het koken kwam ook een oudere man ons 2 pilsjes brengen voor onder het eten, wat ontzettend lekker is na het fietsen!
Omdat we onze rustdag vandaag niet hebben gehad en al met al met alle omzwervingen erbij geteld wel meer dan 100km erop hebben zitten, blijven we morgen op deze camping dan kunnen we morgen onze fietsen weer schoonmaken, wassen en even kleine dingen halen in het dorp die nodig zijn. Het is heerlijk vertoeven hier langs de Moezel en de grafstemming van vanmiddag is weer 100% bij gedraaid mede door het ontvangst hier. Wij doen nog even een pilsje en dan morgen uitslapen! 
We houden jullie zoals altijd morgen ook weer op de hoogte!
Au revoir!

Rustdag

Het is heerlijk vertoeven hier op de camping in Ville-le-Sec.
We wilden vanmorgen uitslapen maar dit lukte natuurlijk niet. 
Tegen 8 uur brandden we zo'n beetje de tent uit, het was meteen al warm.
Omdat we veel was hadden zijn we maar aan het wassen geslagen. Gelukkig heeft deze camping een wasmachine en een droger dus dat maakte het wassen al gemakkelijker. Na het wassen en douchen zijn we gaan ontbijten (weer een Lidl ontbijt). Na het ontbijt hebben we de kleren uit de droger gehaald en de tas weer netjes ingepakt. 
Ons plan was om nog even het dorp in te gaan om wat winkels te bezoeken maar de jonge vrouw achter de receptie zei dat deze op zondag dicht waren. Eigenwijze Nederlanders dat we zijn gingen we toch even kijken.
We pakten de fiets (zonder bepakking) en gingen richting het dorp. We moesten een aardige berg over, 14% en 2km klimmen. Dit hadden we eigenlijk niet gewild op onze vrije dag maar het was niet anders. Toen we eenmaal aan het klimmen waren merkten we pas hoe licht het klimmen gaat zonder bepakking, we hebben dus toch wel veel mee.
Misschien moeten we straks richting de Ardèche toch wat spullen weg gooien om de fiets wat lichter te maken maar dat is pas van latere zorg.
In het dorp kwamen we erachter dat inderdaad alles dicht was. Voor niks geklommen maar er stond ons nu een lekkere koele afdaling te wachten. 
Op de camping aangekomen hebben we even aan onze fiets gesleuteld zodat we weer helemaal fris en opnieuw kunnen beginnen. Na het sleutelen hebben we onze matjes gepakt en lekker langs de Moezel gelegen. Ik heb nog wat dingen gelezen over de komende etappes en Joeri heeft een camping gezocht voor morgen om te overnachten. Ik heb nu niet veel meer te schrijven omdat het een heerlijke rustige dag was. Even onze benen weer rust gunnen en alles weer op de plek zetten. Vanavond gaan we hier in het camping restaurantje wat eten en dan staat morgen alweer de volgende etappe te wachten naar Fontanoy, een etappe van 120/130km. 
Morgen een vrij vlakke etappe langs de moezel en een kanaal. Hier en daar een berg maar niet zo intens als de Ardennen.
Ik hoop jullie voldoende op de hoogte te hebben gehouden al was het niet heel boeiend, maar dit was dan ook een rustdag.
Tot morgen!!



Etappe 9: Toul-Fontanoy

Na een heerlijke rustdag gisteren mochten we vanmorgen weer op de fiets stappen.
Gisteravond hebben we heerlijk gegeten in het restaurant op de camping, allebei een heerlijke pepper steak met frietjes. Onder het eten kwamen we aan de praat met Zwollenaren, die vroegen of we uit Twente kwamen. Ik zei: ja, kuj dat heur'n ofzo? Ooh, zei die man, uit Losser ofzo? 
Vol verbazing keek hem aan en ik zei weer ja. Ik zeg: hoe weet u dat? Zegt de man: dat kuj heur'n. Na enige navraag bleek hij toch echt uit Zwolle te komen en dus niet uit Losser. Gezellig gekletst over de reis en de ervaringen van Opels, want daar had de beste man niet zoveel goeie ervaringen mee. 
Tegen half 11 werd het toch echt tijd om naar bed te gaan want de volgende ochtend zouden we weer opstaan tegen 7:00 voor de etappe richting Fontanoy.
Toen we tegen 8:45 alles klaar hadden, bepakt en bezakt waren en lekker ontbeten hadden, wilden we weg.
Echter, net als bijna alle ochtenden, ging dit weer niet lukken. Wanneer mensen zien dat we met een bepakte fiets weggaan worden ze altijd nieuwsgierig en komen ze verhaal halen, zo ook deze ochtend weer. De aardige buurvrouw kwam ook nog even een praatje maken en wilde nog heel graag een foto van ons maken (foto 1).
Tegen goed half 10 zaten we eindelijk weer op de fiets (door een enthousiast uitzwaaiende buurvrouw).
Het eerste stuk was heerlijk langs de Moezel, lekker vlak en met hier en daar een verdwaalde visser. Dit ging 15km zo door totdat ineens uit het bos een paard kwam aan gegaloppeerd! Joeri zag het gedierte op zich af komen en kon het paard nog net ontwijken. 
Joeri riep nog wel 'paardelul' naar de ruiter, maar we zitten in Frankrijk dus dat had achteraf geen zin.
Na dit bijna ongeluk, reed ik per ongeluk nog een muis dood, dus we begonnen alweer lekker. 
We bleven nog een tijdje naast de Moezel rijden tot aan Tonnoy, hier hadden we er 30km opzitten. Van Tonnoy naar Bayon moesten weer op de grote weg rijden wat best vervelend is. Auto's die hard langs je heen razen is niet fijn fietsen. In Bayon zijn we even naar de Carrefour gegaan want Joeri zat al 2 dagen!!! Zonder peuken, dit was natuurlijk wel erg dus onze eerste kleine pauze was een feit.
Na de boodschappen hebben we even een ijsje gegeten en toen zijn we weer verder gegaan. Na Bayon moesten we weer op een grote weg fietsen richting Charmes, zo'n 17 km.
Naar Charmes toe moesten we een klein bergje over en na Charmes kwam een beklimming van 5 km.
Dit ging niet helemaal soepel omdat Joeri een beetje last van de knie had en ik had jus in de benen. Maar we hebben het gered en daarna volgde een heerlijke afdaling naar Vaubexy waar we lunch pauze hebben gehouden. 
Na Vaubexy zouden we het laatste klimmetje krijgen en die ging al beter dan de vorige. 
Hierna kwam een vlak stuk tot het einde, zo'n 35km naar Fontanoy. 
Dit stuk ging helemaal langs het kanaal wat heerlijk fietsen was. 
In Fontanoy zochten we tevergeefs naar een winkel totdat we een heel klein winkeltje zagen met een oud vrouwtje achter de kassa. Ze hadden hier alles, maar je kon er geen gerecht van maken.
We namen het vrouwtje het ook niet kwalijk want eigenlijk was het een bakker.
Na het shoppen moesten we nog 2km klimmen naar de camping en toen waren we blij dat we over waren. We hadden er 120km opzitten en het was bloed heet. 
We meldden ons bij de receptie en prompt kwam de barvrouw, van het naastgelegen restaurantje, met 2 ijskoude pilsjes aan, volgens mij heeft het bier nog nooit zo goed gesmaakt!
Onder het terrassen kwamen we nog aan de praat met 2 Brabanders die op weg waren van Barcelona terug naar Nederland. 
Die hadden al eerder deze route gedaan alleen nu omgekeerd.
We kregen nog een paar handige tips van deze mensen (campings etc). 
Ze zeiden ook dat ze vandaag zware benen hadden door het weer, dus ik was niet de enige, gelukkig! De Brabanders zeiden tegen ons dat je met een rustdag altijd wel zo'n 40km minimaal moet fietsen om in het ritme te blijven, wanneer je dit niet doet krijg je zoals ons vandaag 'jus in de benen'. 
Nu gaan we ons improvisatie maaltijdje eten, spaghetti, tomaten in blik, tonijn en tomaten puree. Ben benieuwd!
Ik denk dat we vroeg in bed liggen vanavond en dan morgen weer vroeg op.
Morgen staat ons een etappe richting Gray te wachten, hoeveel km precies moeten we nog uitzoeken maar we willen weer richting de 100km.
Slaap lekker allemaal!!



Etappe 10: Fontanoy-Gray

Goedenavond allemaal! We komen net van het zwembad weer dus we hebben even afgekoeld, dat was namelijk wel nodig vandaag.
Vanmorgen zijn we tegen 9:00 vertrokken vanuit Fontanoy.
We zaten op een camping met weer overwegend veel Nederlanders.
De eigenaar was een Nederlandse en het was eigenlijk een boeren mini camping.
Vanmorgen stonden onze stokbroden al klaar voor de receptie omdat de eigenaren nog sliepen tegen een uurtje of 8, is ook eigenlijk veel te vroeg.
Het ontbijt ging er goed in en ik had een half stukje stokbrood bewaard voor onderweg, paste precies in m'n achterzakje. 
De etappe begon met klimmen en dalen, zo'n 15km lang. 
Daarna werd de etappe weer vlakker en fietsten we lekker stevig door, zo tot aan Conflandey. 
Na Conflandey hadden we er al zo'n 35km opzitten.
Eigenlijk kan ik niet zo heel veel boeiende dingen zeggen over dit gebied, we zitten nog steeds in hetzelfde schuitje als een paar dagen terug. 
We merken wel dat we Lotharingen al uit zijn en dat we richting Bourgogne gaan, het lijkt wel een soort overgangs gebied, van allebei wat.
Na Conflandey moesten we nog een bergje over en daarna was het een vlak stukje tot aan Port-Sur-Saône. In Port-Sur-Saône hebben we inkopen gedaan bij de Colruyt voor de lunch. Bananen, muesli repen,
Sandwiches, verse appelsap, alles hadden ze hier. Vooral muesli repen zijn we al dagen niet meer tegen gekomen en bij de Colruyt lagen ze ineens. 
We hebben meteen ook een zak vol mee genomen. Na Port-Sur-Saône fietsten we, net als gisteren, weer langs de Saône en langs het kanaal.
Het wisselde steeds af, dan weer de Saône en dan weer het kanaal. Dit ging door tot aan Gray, zo'n 65km lang. 
Halverwege was het fietspad ineens afgesloten wegens het kappen van bomen, dit gebeurde 2 keer dus we moesten 2 keer omfietsen en vaak betekent dat ook klimmen. Nu is klimmen natuurlijk niet erg maar wel als je je erop ingesteld hebt en km wil maken. Vandaag was het dus eigenlijk een zelfde soort etappe als gisteren, warm, vrij vlak en langs het kanaal/rivier.
Wat ons opvalt is dat Fransen totaal anders dan Belgen rijden. Fransen hebben veel meer oog voor de fietsende mede mens.
Fransen gaan er ruim langs heen met inhalen en ze wachten netjes als ze niet kunnen inhalen of als ze een fietser zien aankomen. Vaak krijg je ook bemoedigende woorden vanuit auto's of voorbijgangers wat je er op moeilijke momenten toch weer door heen sleept. 
Of als er geen voorbijgangers zijn denken we veel terug aan deze pagina, waar zoveel lieve en leuke reacties opstaan dat ons elke dag weer een super goed gevoel geeft!
Maar goed, het einde van de etappe was erg warm en we hebben samen wel 10 liter gedronken, als het niet meer is. We waren dan ook blij dat we de camping in zicht kregen met zwembad!!
Eenmaal op de camping aangekomen bleek dat het zwembad niet bij de camping hoorde. We wilden heel erg graag zwemmen want daar verlang je op een gegeven moment toch naar als je zo'n warme lange etappe hebt.
De receptioniste zei dat het zwembad tegen 18:30 dicht ging en omdat het al 18:00 was hadden we niet veel kans om nog binnen te komen.
Maar gelukkig is Joeri redelijk in Frans en kan hij goed zijn charmes in de strijd gooien.
Een knipoog en een paar lieve woorden later lagen we dan toch in het zo heerlijke verkoelende zwembad. 
Gisteren wisten we niet zeker hoeveel km deze etappe was, maar we hebben vandaag 110km gedaan.
Morgen gaan we richting Beaune, een gebied waar vele wijngaarden staan. Misschien rijden we door naar Chagny maar dat zien we dan wel weer. We zijn morgen in ieder geval al over de helft van de reis en kunnen we aan de laatste anderhalve week beginnen. 
Tot nu toe was het een geweldige reis en we gaan ervan uit dat dit zo blijft of zelfs mooier wordt, want zuid Frankrijk is in zicht!!



Etappe 11: Gray-Beaune

Vanmorgen hebben we geprobeerd zo vroeg mogelijk weg te gaan omdat het vandaag weer erg warm zou worden (38 graden). 
Tegen 8:15 vertrokken we nadat we allebei moeilijk geslapen hadden.
De etappe begon door Gray, wat weer goed opletten was ivm drukte. Na Gray moesten we weer over een 80 weg die op en neer ging. Omdat in dit gebied niet heel veel bossen stonden hadden we de wind vol tegen en die was vandaag hard. Ondanks dat de wind zo hard was, was het meteen al warm en de wind is een warme wind, dus niet erg verkoelend.
Daarom waren we ook blij dat we na 20km weer langs de Saône konden fietsen met aan weerszijden bomen. 
Na 30km hebben we even pauze gehouden bij 1 van de vele sluizen. 
Na de pauze kwam het plaatsje Lamarche met een mooi kerkje en een herdenkingsplaats van de WO1. Dit komen we eigenlijk wel in elk plaatsje tegen, een herdenkingsplek ter nagedachtenis van de gevallenen in WO1.
Na Lamarche kwam een groot bos met een weg wat telkens weer op en neer ging, dit ging wel zo'n 10km door.
Het leek wel een déjà vu van de Ardennen.
Daarna kwamen we weer uit het bos met net als in het begin van de etappe de wind weer vol op de kop in het open veld. Een lichter verzetje trappen en dan maar wat langer over de etappe doen. 
Bij Tart-le-Bas hebben we een lunch pauze gehouden waarna we weer een klimmetje moesten doen. Voor de rest, tot aan Beaune, bleef de wind op de kop met af en toe fikse, korte hellingen achter elkaar.
Toen we eenmaal Beaune in zicht hadden zagen we dat er een lange afdaling voor ons lag. Opgelucht keken we elkaar aan, maar schijn bedriegt. Toen we aan de afdaling begonnen kwamen we geen centimeter voor uit, het leek wel of we de berg terug opgeblazen werden. 
Met nog 10km te gaan moesten we dus weer vol tegen de wind net als de rest van de etappe. 
In Beaune aangekomen zijn we meteen naar de Aldi gegaan voor avond eten en het ontbijt.
Tegen 16:00 waren we op de camping en hebben we eerst even lekker gelegen op onze matrasjes in de schaduw. 
Van Gray naar Beaune was zo'n 85km maar het leken er wel meer dan 100. 
Er zijn veel wijngaarden hier in de buurt en daar staat deze plek ook om bekend. Beaune, ooit gesticht door de Romeinen is een druk kruispunt van snelwegen waar menig vakantiegangers langs komen op weg naar het zuiden. Dit konden we al van ver zien, grote snelwegen met vele auto's en vrachtwagens daarop rijdend.
Op de camping hebben we onze kant en klare maal van Aldi opgegeten, daarna een lekkere douche genomen waarna we onze spullen gewassen hebben. 
Toen ik mijn dagelijkse controle van de fiets deed, kwam ik erachter dat er een spaak los zat. De spaak kreeg ik er niet meer in. Of het door de schroefdraad komt of de spaak zelf weet ik niet. 
Morgenvroeg gaan we naar de fietsen maker, een km van de camping af. We hebben dus ons eerste materiaal pechje in deze reis, hopelijk wordt die zo snel mogelijk verholpen. Omdat we morgen vertraging oplopen, en later weg moeten, lassen we een korte etappe in tot aan Cluny, zo'n 70km. 
We kunnen morgen in ieder geval uitslapen want de fietsenmaker is pas om 9:15 open. Misschien ook wel een keer lekker.
Hopende morgen in Cluny te zijn, wensen we jullie een hele fijne nacht toe!


Etappe 12: Beaune- Cluny

Vanmorgen was de fietsenmaker tegen 9:15 open. 
We hebben daarom uitgeslapen tot 8:00 en hebben meteen na het slapen alles ingepakt zodat we meteen weg konden na het bezoekje aan de fietsenmaker. Tegen 9:15 waren we bij de fietsenmaker en hij zag meteen waar het probleem zat. Zonder al teveel woorden pakte de man mijn fiets en begon er meteen aan te sleutelen. Na een halfuurtje was hij klaar en moesten we 15 euro betalen.
Met een nieuwe spaak gingen we richting de camping om onze spullen te pakken en te vertrekken. Toen ik mijn tassen op hing aan de bagage drager, zag ik ineens dat er een boutje miste op een aanknopingspunt van de bagagedrager. Ik zei tegen Joeri dat we weer terug konden naar de fietsenmaker omdat we een bout probleem hadden. Oh wacht maar, zei Joeri, waarna hij de tas op de kop gooide en precies het boutje eruit rolde die we nodig. Een geluk bij een ongeluk dus! Toen we eindelijk weg konden waren er weer veel belangstellenden die een praatje met ons wilde maken. Tja, het blijft toch raar, een fiets met een bult zooi achterop, midden in Frankrijk.
Tegen 11:00 zaten we dan eindelijk op de fiets richting Cluny. 
We fietsten Beaune uit en zaten al meteen tussen de wijngaarden met hardwerkende mensen daartussen in.
We kregen ook al meteen een beklimming voor geschoteld naar het dorpje Pommard. Dit dorpje hoort bij het onderstaande filmpje.
Na Pommard kwamen we weer door pittoreske wijn dorpjes met terrasjes die vol zaten met mensen. 
Wat een verschil met noord Frankrijk! 
We merken echt dat we noord Frankrijk verlaten hebben,
hier zijn de dorpjes levendig, gezellig en pittoresk. Het zal ook vast komen omdat hier meer toerisme is maar het is veel fijner fietsen door deze dorpjes. Na deze kleine pittoreske dorpjes kwam er een stad, Chagny, ook een mooie, goed onderhouden stad. Na Chagny werd de route weer vlakker want we fietsten langs het kanaal, wat ook wel weer lekker was.
Dit kanaal had aan allebei de kanten van het pad bomen zodat we niet, zoals gisteren, vol in de zon reden. 
Na 15km kwam het dorpje Dracy-le-Fort, en hiermee stopte ook het kanaal. Vanuit Dracy-le-Fort was het nog 13km naar onze lunch stop, Buxy.
Na Buxy gingen we verder op een fietspad dat helemaal liep tot aan Cluny zo'n 45km verderop.
Dit fietspad was gelukkig grotendeels beschut met bomen.
Dit maakte de tocht een stuk koeler maar ook hadden we minder last van de wind die nog steeds stevig was.
De laatste 45km kwamen we door een gebied met weer veel wijngaarden wat een mooi gezicht geeft. Het fietspad was een goed fietspad, het enige wat jammer was is dat het een kaasrecht fietspad is.
Veel spanning zat er dus niet in op enkele klimmetjes na.
5 km voor Cluny zagen we het stadje al liggen met de oude toren van het klooster, wat ooit het grootste klooster van de wereld was!
Tussen 900 en 1200 speelde het klooster een belangrijke rol binnen de kerk en de politiek destijds.
De kloosterorde van Cluny had niet alleen geestelijke macht maar ook een grootse wereldse rijkdom. 
Het hele abdijcomplex besloeg een heel groot terrein waarop meerdere kerken en onderkomens van de monniken aanwezig waren. 
Door dit klooster werd de wijnbouw in de Bourgogne tot grote bloei gebracht. Door de godsdienst oorlogen werd het klooster behoorlijk vernield en pas in de 17de eeuw werd een deel hersteld. Eigenlijk is het klooster nooit meer zo groot geworden als tussen 900 en 1200 maar zelfs nu kunnen we nog zien hoe imposant het geweest moet zijn, ook vanuit onze camping.
Onder luid geraas van de TGV en onder het gezag van het klooster complex proberen wij nu te slapen om morgen weer verder te gaan richting Villefranche, zo'n 90km verderop. Het weer blijft erg warm met temperaturen richting de 40, de wind blijft ook nog de komende paar dagen. We hebben in ieder geval geoefend de afgelopen paar dagen.



Etappe 13: Cluny-Pollionay

Nou het was me een etappe vandaag, daarom probeer ik het ook kort te houden maar wel een zo goed mogelijk beeld van vandaag te scheppen.

Vanmorgen lekker wakker geworden in Cluny. Voor het vertrek hebben we nog met een stel uit Raalte gekletst die ook deze route deed, alleen dan in een ronde vanaf Cluny, omdat Cluny een opsplitsing is van de route. 
Na Cluny kun je namelijk de westelijke route kiezen (via Le Puy) en de oostelijke (via Lyon). Deze mensen hebben de westelijke route gedaan om vervolgens weer terug te gaan over de oostelijke.
Wij doen de oostelijke route via Lyon, deels omdat het minder klimmen is en omdat hij iets korter is.
Na gekletst te hebben stapten we tegen 9:00 op de fiets richting Villefranche. Na Cluny begonnen de beklimmingen meteen al. Korte fikse klimmetjes achter elkaar.
Na deze klimmetjes kwamen we door de langst verlichte fietstunnel van Europa, wat een aparte ervaring was.
Na de tunnel een stukje dalen om vervolgens bij Fuissé weer te gaan klimmen.
Eindelijk een fatsoenlijke bult die geleidelijk omhoog ging met een prachtig wijds gezicht bovenop. Daarna weer dalen om vervolgens weer een soort gelijke bult te beklimmen. 
Na 60km was het tijd om te lunchen in Belleville. Hier hebben we een lekker broodje gezond gehaald bij de patisserie. Na de lunch zijn we weer verder gefietst met veel bergen in het vooruitzicht, we kunnen merken dat we steeds zuidelijker komen want er komen steeds meer bergen.
We moesten vanaf Belleville nog 35km ongeveer richting Pollionay. Tegen 16:30 kwamen we aan in Pollionay en vermoeid van het vele klimwerk zochten we naar een terrasje om even een colaatje te drinken met eventueel wat eten. Eten ging helaas niet want het restaurant ging pas 19:00 open. Na een uur hebben we wat boodschappen gedaan voor het avondmaal en stapten we op de fiets richting de camping, volgens de navigatie zo'n 3km.
Wat we niet wisten was dat we naar de camping toe weer een halfuur/driekwartier klimmen moesten. Vol goede moed begonnen we aan de klim, maar op een gegeven moment werd de weg zo steil en slecht dat we delen moesten lopen.
We konden ons haast niet voorstellen dat zo'n weg naar een camping toe leidde.
Maar goed, volgens de navigatie zat de ingang echt een deze weg. Toen we de camping eindelijk zagen waren we heel erg blij want we hadden het warm en waren moe. Maar er was geen uitgang te zien! Alleen tenten en caravans met daar een hek om heen. Een beetje pissig vroeg ik aan een camping gast waar die ingang was. Bleek dat de ingang helemaal aan de andere kant zat!! Bijna een uur voor niks geklommen dus! Deze camping gast vertelde ons dat we nog een stukje moesten klimmen, door het bos kwamen en daarna moesten dalen om vervolgens bij de ingang te komen. Met de moed in onze schoenen zakkend gingen we maar verder. En inderdaad de ingang zat helemaal aan de andere kant. Eenmaal bij de poort aangekomen zat deze ook nog dicht. Na 10 minuten kwam er een oud vrouwtje naar buiten zonder tanden, die geen Engels sprak. Maar aan het gezicht te zien en hoe het vrouwtje deed had ze het met ons te doen. Ze was de eigenaresse en het was echt een lief vrouwtje. Van de camping gast die ons hielp hebben we een grote fles koud water gekregen en nodigde ons uit voor een pilsje vanavond. 
Ik denk dat we deze keer het pilsje over slaan en vroeg naar bed gaan, want het was 19:00 toen we op de camping aan kwamen. Morgen gaan we naar Condrieu met weer een paar bergen er tussen. Deze etappe is zo'n 65 km en dan zitten we al weer op de helft van de oostelijke route.
Hopen dat de bergetappe van morgen ons meer voorspoed brengt, maar eigenlijk moet je dit ook een keer mee gemaakt hebben.
Dit zijn de tochten waar we over een paar jaar nog over praten, al is het nu nog moeilijk om er zonnig over te praten.
Vanuit een hoge berg in Frankrijk,
Tot morgen.


Etappe 14: Pollionay-St. Pierre de Boeuf

Vandaag hadden we onze rustdag gepland. We wilden 65km richting Condrieu fietsen. Omdat het onze rustdag dag was en warm werd, wilden we tegen 7:00 weg om vervolgens tegen 12:00 op de camping te zijn. 
Onze reisgids wees uit dat we de eerste paar kilometers weer flink moesten klimmen. Vanaf de camping was het dalen richting Vaugneray waar we naar een patisserie gingen om te ontbijten. Met 2 suiker croissants achter de kiezen stapten we weer op de fiets richting Messimy.
Na Vaugneray was het meteen klimmen, zo'n 2km lang. Na Messimy was er weer een afdaling naar Thuirins, heerlijk in de koele ochtendbries. Na Thuirins moesten we 6km klimmen om van Rontalon naar Mornant te gaan. Midden onder het klimmen gaf de navigatie ineens aan dat we links moesten. Dit strookte niet met wat in onze reisgids stond. We hebben toch maar de afdaling ingezet waarna we voor een bospad terecht kwamen. Volgens de navigatie moesten we hier omhoog. Het pad was, net als gisteren, slecht en steil. We konden dit dus niet fietsend af. Na een halfuur gelopen te hebben kwamen we eindelijk boven.
Van mijn kant kwamen vele scheldwoorden langs onderweg omdat de navigatie het weer verkeerd had. Harry, bedankt voor de tip om soms even goed te schelden als iets tegen zit, dit helpt echt.
Eenmaal boven moesten we nog een klein stukje klimmen, op asfalt gelukkig. Daarna volgde een afdaling richting Mornant en van Mornant naar Givors. Givors was een drukke stad en we moesten hier goed opletten waar we heen moesten. Na enig geklooi met bruggetjes en spoorwegen zaten we eindelijk weer op de goede weg. In Givors zijn we ook even naar de biologische winkel geweest omdat we honger hadden. 
Een brioche, twee appels en zes euro later sprongen we weer op de fiets.
Het volgende stadje was Vienne en na Vienne gingen we over de Via Rhona, een fietspad langs de Rhône dat nog gedeeltelijk niet af is.
Dit fietspad loopt, als het af is, van het meer van Genève naar de Middellandse zee.
Met aan de linker kant de Rhône en aan de rechterkant allemaal wijngaarden tegen de berg aan was het heerlijk fietsen. Lekker vlak en een goed fietspad tot aan Condrieu.
Morgen kunnen we dus lekker even inkomen met het fietsen want het begin is vlak en de Via Rhona loopt nog wel 25km door.
Onze eind bestemming was dus eigenlijk Condrieu. Maar omdat op deze camping allemaal chaletjes stonden, konden er blijkbaar geen tentjes bij. 
Na onze reisgids geraadpleegd te hebben lag er een camping 12km verderop, bij St. Pierre de Boeuf.
Tegen half 3 waren we op deze camping, met zwembad!!! 
We hebben van half 3 tot 5 uur lekker in het zwembad gedobberd en tegen een uurtje of 5 hebben we een lekker koud pilsje gedronken bij het camping restaurantje.
Daarna de tentjes opgezet, een koude douche genomen, en straks gaan we lekker eten in restaurantje dat bij de camping zit.
Na 5 dagen pasta is het weer tijd voor een goed stuk vlees.
(En die heb ik gehad, Joeri ging toch voor een pizza vandaag).
Morgen gaan we richting Le Cheylard.
Deze etappe is ongeveer 90km en heeft 2 stevige klimmetjes van ongeveer 12km. We gaan morgen proberen zo vroeg mogelijk ons nest uit te komen want het wordt weer erg warm morgen.
We hopen morgen eindelijk weer eens fatsoenlijke beklimmingen te kunnen doen op normaal asfalt want dit scheelt echt! 
Welterusten vanuit St. Pierre de Boeuf.

Etappe 15: St. Pierre de Boeuf-Le Cheylard.

Na gisteravond heerlijk gegeten te hebben lagen we vroeg in bed.
De wekker ging tegen 6:00 en 7:30 zaten we op de fiets. Op zoek naar een plaatselijke bakker om ons ontbijt te nuttigen. (Suiker brioche en chocolade broodjes).
Na het ontbijt vervolgenden we de Via Rhona. De Via Rhona ging door tot aan Arras dat zo'n 35km verderop lag. Heerlijk vlak fietsend en ondertussen door pittoreske dorpjes heen voerend. 
In deze streek worden ook perziken verbouwd, ik hoop dat de perzik boeren niet gemerkt hebben dat er een paar perziken missen.
In Arras hebben we een korte pauze gehouden bij een patisserie.
Hier hebben we voor het eerst sinds een week weer een kopje koffie gehad en ondertussen genoten we van de croissants.
Na Arras gingen we richting Tournon, een mooi oud stadje, waar we weer even moesten zoeken naar de goede weg. Toen we het licht weer hadden gevonden stapten we weer op de fiets om onze weg te vervolgen, maar we hoorden ineens luidt geroep achter ons. Naar achter kijkend stond daar ineens een agent op een motor die boos op ons leek. Wij fietsten er heen en het bleek dat we de weg niet op mochten omdat er aan gebouwd werd. Stond ook inderdaad wel een bordje 'barree' maar wij als eigenwijze Hollanders negeerden dit natuurlijk weer. De agent vertelde dat als we Frans waren geweest 75€ boete hadden gekregen, maar omdat we nog een zware reis voor de boeg hadden mochten we door. Toen heb ik van de gelegenheid ook maar even gebruik gemaakt om naar de weg te vragen en we kregen een uitgebreide uitleg hoe we verder moesten.
Door de agent kwamen we weer buiten Tournon en na Tournon wisten we dat we een klim kregen van 22km. 
Omdat we 500 meter de hoogte in gingen, ging dit heel geleidelijk. Nauwelijks steile stukken, en na de goede maaltijd van gisteren hadden we het gevoel of we vlogen.
Na het klimmen hebben we bovenop even pauze gehouden bij het plaatsje Le Crestet. Na Le Crestet kwam een gestage afdaling van 7km richting Lamastre. Na Lamastre kwam de volgende berg, Col de Nonières.
Deze was 671 meter hoog en kende aan het einde van de rit een steile klim. Net als de eerste klim klommen we weer in een lekker tempotje omhoog. Bij deze col was het ook even tijd voor een foto want het is een heerlijk gevoel na een mooie klim als deze. 
Na Nonières mochten we 10km dalen naar Le Cheylard, onze eindbestemming. De camping ligt prachtig aan het riviertje de Eyrieux, waarin je lekker kunt zwemmen.
Vandaag was het een heerlijke etappe, na 3 dagen van onrustige etappes is het toch echt fijn om weer een soepele etappe te mogen rijden.
We zitten nu in de Ardèche en L' Estartit is in het zicht. We schatten dat we volgende week zaterdag of zondag aankomen. 
Hoe meer we richting L' Estartit komen hoe meer ik bezig ben met de eindbestemming. Het is spannend maar tegelijkertijd kijk ik er ook een beetje tegen op. Het is toch een nare plek, maar ik moet het bezocht hebben op de manier waar pap het meest van hield. Ik voel dat hij trots is als we het hebben gered. En ik mag heel erg blij zijn met zo'n geweldige topper als vriend die met mij mee wil in deze onvergetelijke reis. 
Joeri je bent een topper en vriend voor het leven, dankjewel!!
Morgen staat ons een etappe naar Ruoms te wachten, een etappe van ongeveer 85km. We beginnen meteen al met Col de Mézilhac, weer een klim van 22km. Daarna is het tot aan Ruoms redelijk vlak.
Wij gaan een hapje eten hier in het prachtige Le Cheylard.


Etappe 16: Le Cheylard-Ruoms.

Na gisteren een heerlijke etappe gehad te hebben stond ons vandaag weer een mooie etappe te wachten.
Met in het begin een prachtige klim, deze klim is de hoogste en langste klim van onze reis. Met een goed ontbijt bij de patisserie stapten we tegen half 9 op de fiets. We wilden eigenlijk tegen 7:00/7:30 weg maar we hadden slecht geslapen afgelopen nacht dus bleven we ook iets langer liggen. De klim zou meteen beginnen vanuit Le Cheylard.
In het begin steeg de weg een klein beetje (4%), dit ging door tot aan Dornas, zo'n 11km later. Hier hebben we een korte pauze genomen om een paar kliekjes te schieten. De weg naar Dornas was geweldig. Lekker tussen de koele bomen door en in de verte het mooie pittoreske dorpje in zicht. Na Dornas werd de berg steiler en kwamen we ook al haarspeld bochten tegen.
6km na Dornas was er een T-splitsing, wij moesten links naar het plaatsje Sardige dat halverwege de berg lag. Maar opeens stond dat lelijke bordje daar weer met de tekst 'barree'. Dit keer stond er geen agent maar een weg medewerker die ons tegen hield en zei dat we niet verder konden want er werd aan de weg gebouwd (alweer). Ik vroeg waar we dan heen moesten want er was maar 1 weg naar Mézilhac, de top.
De man zei dat we wel 30km om konden fietsen om vervolgens op de top te komen. 30km klimmen om onze route weer op te pakken. 
Dat ging natuurlijk niet door.
We zochten op de navigatie naar andere wegen naar de top maar dit was erg moeilijk. We zagen wel een bospad dat binnendoor ging en zou na 6km weer op de onze route komen. Dit was eigenlijk de enige optie. We hadden geen zin om nog eens 30km te klimmen nadat we al 17km geklimd hadden. Dan maar door het bospad en weer een stukje lopen. Dit was erg jammer want we zaten lekker in het ritme en het was een ronduit prachtige klim. 
Na een halfuur werd het bospad enigszins beter en konden we weer fietsen. Na ongeveer 3 kwartier zagen we weer asfalt en dit betekende dat we weer op onze route zaten. De bordjes langs de weg wees uit dat we nog 5km moesten klimmen met 6% stijgingspercentage. 
Toen we bovenop in Mézilhac aan kwamen stond er een soort gelijke man als beneden het verkeer tegen te houden die naar beneden wilden. 
Met verbazing in zijn ogen af lezend vroeg hij hoe wij de barree gepasseerd waren. 
Ons antwoord was dat dat met de fiets was, en of hij even een fotootje wou maken van ons bij het bordje van Mézilhac.
In Mézilhac had je meteen al een restaurantje zitten waar we een heerlijke sandwich met ham hebben gegeten.
Na een halfuurtje pauze stapten we weer op de fiets om aan de lange afdaling te beginnen die ongeveer 24km duurde tot aan Val-le-Bains. 
We weten niet hoe hard we gingen want ons fietscomputertje is vorige week ergens kapot gegaan, maar we voelden ons net Valentino Rossi met af en toe het knietje bijna tegen het asfalt aantikkend.
Na de afdaling hebben we in Val-le-Bains een kerkje bezocht om een kaarsje op te steken, maar de kaarsjes waren uitverkocht.
Val-le-Bains was een prachtig oud dorpje met veel barretjes en gezellige terrasjes. Dit stadje telt 65 water bronnen en het water uit deze bronnen zou een heilzame werking hebben. We hebben het niet geprobeerd want het water in het kerkje was een beetje vies en dit kwam ook uit een bron. 
Na Val-le-Bains gingen we richting Aubenas wat een vrij grote stad was.
Snel er door heen en weer verder.
Van Aubenas naar Ruoms was zo'n 25km met overwegend vlakke wegen.
Aan het eind moesten we weer over de grote weg fietsen wat onprettig blijft. Na Aubenas zagen we eigenlijk steeds meer Nederlandse auto's op de weg rijden. Veel Nederlanders zoeken dus in Ruoms en omstreken een vakantieplekje uit. In Ruoms kun je ook echt zien dat hier veel toerisme is. Veel terrasjes, barretjes, souvenir winkeltjes en restaurantjes. 
We hebben van de gelegenheid ook even gebruik gemaakt om een koud pilsje te pakken.
Hierna zijn we door gereden naar de dichtstbijzijnde camping want het was erg warm. We hebben zo snel mogelijk onze tentjes opgezet en de schaduw opgezocht.
Morgen staat ons de etappe naar St. Hippolyte du Fort te wachten.
Deze etappe kent geen lange beklimmingen maar de bergjes kwabbelen wel een beetje voort.
We proberen de 90km vol te maken en dan is het nog maar 300km tot aan L'Estartit. We weten nog niet precies hoe we deze laatste etappes gaan invullen.
We kunnen de route namelijk langs de kust vervolgen via Perpignan maar ook door het binnenland via Estagel.
We laten zo snel mogelijk weten hoe we de reis voortzetten.


Etappe 17: Ruoms-St. Hippolyte du fort.

Vannacht hebben we wederom slecht geslapen, het was erg warm en de camping was erg lawaaierig.

Tegen 7:00 werden we wakker en tegen 8:00 stonden we bij de bakker voor ons zoete ontbijtje. 
Om 8:30 stapten we op de fiets.
De eerste 20km naar Berrias was vrij vlak met af en toe een heuveltje.
In Berrias moesten we de route zelf verder plannen omdat in onze reisgids de 20km van Berrias naar St. Ambroix nergens te vinden is.
We hadden twee opties.
Of via een drukke 80km weg of binnendoor.
Omdat het fietsen langs de een drukke 80 weg ons niet echt bevalt, kozen we voor de laatste optie. 
De eerste km ging geweldig, een beetje vals plat, maar dat is niet erg.
Na de eerste km kwamen we in een heel klein plaatsje waar we dwars door heen moesten. We kwamen het dorpje uit en daar was ie weer.
Een steil onverhard bospad met dikke keien er tussen. Het probleem is dat de navigatie niet aangeeft of een weg onverhard of verhard is, daarom geeft dit nog wel eens problemen.
Hopende dat dit pad niet al te lang duurde, vervolgden we onze weg.
Het tegendeel was natuurlijk weer waar. Na een halfuur klimmen, het geklooi met keien en vervelende vliegen werd het pad iets beter en nagenoeg vlak. Na een uur kwamen we weer op een geasfalteerde weg in een dorp uit, gelukkig.
In dit dorp moesten we flink dalen om er vervolgens weer uit te komen.
Tot onze verbazing droeg dit dorp de naam St. André de Guzieréz. 
Ik wilde natuurlijk heel graag een kaarsje in de kerk opsteken voor pap maar dit betekende dat we weer flink moesten klimmen naar het kerkje toe.
We moesten dit daarom even op de koop toe laten. 
Maar we hoeven niet te treuren want morgen voert de route ons langs het dorp met de naam St. André de Sagonis. 
Na het dorp werden we verrast met een klim van 3km.
Dit was een echte André klim. 
Steil en lang klimmen, dat vond pap echt leuk, maakten we het toch nog een beetje goed ten opzichte van de gemiste kans ervoor.
Na de klim kwam een lange afdaling naar St. Ambroix. In dit dorpje was het erg druk.
Er was een middeleeuws festival gaande en hier waren blijkbaar veel mensen op af gekomen.
We waanden ons even weer in Losser ten tijde van het Bruegheliaansfestijn.
Hier hebben we ook even lunch pauze gehouden met het vooruitzicht nog 60km te gaan. Na St. Ambroix vervolgde de route zich in echte 'Ardennen' steil. Het enige verschil met de Ardennen was dat deze heuveltjes iets minder lang waren maar zeker zo steil. Het uitzicht was prachtig, in de verte grote bergen met wijngaarden die zich uit torenden boven het landschap.
Dit stuk 'Ardennen' ging nog 35km door tot aan Vézonébres waarna de route weer vlakker werd. Vanuit Vézonébres was het nog 10km tot aan Lezan waar we even boodschappen gingen doen.
Eenmaal in Lezan stonden we voor een dichte winkel.
Dit heb ik nog nooit mee gemaakt.
Een supermarkt die tussen 13:00 en 16:00 gesloten is. 
Het was 15:45 dus we moesten nog een kwartiertje wachten. Dit was niet heel erg want het was snikheet. 
Tegen 10 over 4 kwamen we uit de winkel met een volle boodschappen tas en 2 ijskoude blikjes cola.
Met nog 20km voor de boeg naar Hippolyte was dit een heerlijke verfrissing.
Na Lezan voerde de route ons door prachtige zonnebloem velden. 
Het leek net of van Gogh voor ons fietste en de weg voor ons uit schilderde.
We hebben hier prachtige foto's van gemaakt maar foto's zijn helaas altijd minder mooi dan het daadwerkelijk is.
Excuses hiervoor.
Na de prachtige zonnebloemvelden met hun kopjes richting de zon wendend kwamen we in een mooi pittoresk dorpje, Durfort. 
Nog een paar keer klimmen en dalen waarna we onze camping bereikten.
Mooi liggend in het bos en met een heerlijk zwembad.
Dit is wel 1 van de lekkerste dingen na een warme etappe, een zwembad!
Vannacht stapt onze familie op het vliegtuig richting L'Estartit.
We wensen jullie een hele goede vlucht! Hadden wij dit ook niet beter kunnen doen? Nee!!! Absoluut niet!!
Deze mooie reis hadden we voor geen goud willen missen!!
Wij komen steeds dichter bij de eindbestemming maar we moeten nog eerst een paar bergen over en dan kunnen we ons bij jullie voegen.
Wij gaan proberen te slapen onder luidt gekrakeel van de krekels. 
Hopelijk slapen we beter dan de afgelopen dagen!
We wensen jullie een hele fijne nachtrust!


Etappe 18: Hippolyte du Fort-Pézenas.

Met een pilsje bij de hand schrijf ik het verhaal vandaag. 
Vannacht hebben we wederom slecht geslapen. Waar het deze keer door komt weten we niet, misschien omdat het einde in zicht is, misschien door het vele nadenken of misschien toch de adrenaline.
We hebben daarom besloten om het vanmorgen eens rustig aan te doen.
Douchen, koffie drinken en ontbijten.
Het ontbijtje werd klaar gemaakt door de eigenaresse. Stokbroden met jam, heerlijk. Daarna rustig koffie gedronken, even het NOS journaal van vanochtend gekeken en daarna op de fiets gestapt tegen 10:00.
Onze camping lag op de helft van een beklimming dus we mochten vanochtend meteen weer de beklimming afmaken. Gelukkig waren we al ver over de helft dus hoefden we maar 2km te klimmen waarna een afdaling volgde richting Hippolyte du Fort. Na Hippolyte du Fort volgde een gestage beklimming via een grote weg. Na La Cadière fietsten we over een gloednieuwe weg. Het enige wat vervelend was, was dat we een felle tegenwind hadden. Een lichter verzetje trappen en er het beste van maken dus.
Deze weg ging door tot aan Brissac zo'n 20km verder. Na Brissac begon een klim van ongeveer 20km lang. Eerst gestaag omhoog waarna de weg al wat steiler werd tot aan Causse de la Selle. Dit dorpje lag ongeveer op de helft van de berg.
Na dit dorpje werd de berg wat onrustiger, weer een beetje Ardennen achtige taferelen. Klimmen, dalen, klimmen, dalen. Na 20km ongeveer volgde de afdaling. Dit was een steile afdaling met een redelijk slecht wegdek. Het was dus goed opletten en onze stuur kunsten moesten we optimaal benutten. Joeri knalde door een onverwachtse windvlaag nog bijna op de andere weghelft toen er een auto aan kwam. Gelukkig heeft Joeri de stuur kunsten van Valentino Rossi en ging het nog allemaal net goed.
Na de afdaling kwamen we bij het bijzondere dorpje St. Guilhem le Desert.
Guilhem groeide op aan het hof van Pepijn de Korte omstreeks 750 n. Chr. Pepijn de korte was de vader van Karel de Grote, en Guilhem sloot een vriendschap met de latere Karel de Grote. Zijn kwaliteiten als strijder bezorgden hem overwinningen bij Nimes, Narbonne en Orange, waardoor hij de titel Prins van Orange krijgt (de titel die onze eigen Willem van Oranje ook kreeg, alleen zo'n 800 jaar later). Guilhem wordt hoogste adviseur van Karel de Grote en wordt op een dag naar Rome gestuurd vanwaar hij een relikwie mee neemt, een stukje kruis van Jezus. Op latere leeftijd sticht hij Guilhem le Desert met een klooster en het relikwie waardoor het dorpje uitgroeid tot bedevaartsoort. Een geweldig klein dorpje met het klooster als centrum, dit leek ons een geweldige plek om te lunchen.
Het dorpje lag aan het riviertje de Hérault waarnaast we hebben geluncht (foto's). De lunch was een goede maaltijd salade met van alles ertussen, chorizo, harde worst, stokbrood met gesmolten brie en tijm en pastei.
Na de heerlijke lunch gingen we verder richting Saint André. Ik wilde hier heel graag een kaarsje opsteken in de plaatselijke kerk. Eenmaal bij de kerk aangekomen stonden we voor een dichte deur.
Het valt ons op dat de kerken in Frankrijk nagenoeg altijd dicht zijn, wat erg jammer is. Na een kleine teleurstelling fietsten we weer verder om vervolgens nog wel even een foto maken van het bordje van het dorpje.
Na Saint André kregen we nog drie steile kleine bergjes waar het nog wel even flink trappen was. Hierna werd de route nagenoeg vlak met vol de wind in onze rug! We vlogen door het landschap als de TGV, we merkten dus niet veel van het landschap maar dit was niet zo heel erg. Het landschap hier, op een paar wijngaarden na, was dor en vlak.
Na in trein vaart door het landschap gereden te hebben bereikten we Pézenas en daarna ook meteen onze camping. We doken wederom meteen het zwembad in en gaan vanavond lekker uiteten in een plaatselijk restaurantje. 
De camping heeft een chillroom met bar, dus ik denk dat we vanavond hier veel rondhangen.
Morgen gaan we richting Perpignan, een etappe van ongeveer 100km. Na deze etappe is het iets meer dan 100km naar L'Estartit. We weten nog niet precies hoe we dit in gaan plannen maar de laatste dag willen we niet al teveel km maken. We houden jullie op de hoogte. Wij gaan genieten en lekker rustig aan doen op de camping!



Etappe 19: Pézenas-Tuchan.

Gisteravond hebben we voor, waarschijnlijk, de laatste keer onze kleren gewassen en hebben we even besproken hoe de laatste km te doen.
We hadden de keuze om via de kust te gaan of door het binnenland. 
We kwamen er eigenlijk al vrij snel uit om via het binnenland te fietsen.
Ten eerste omdat het afgeraden werd door mensen op internet en omdat de route via de kust niet volledig is op onze navigatie. 
Vanmorgen hebben we ontbeten in het camping restaurantje en de jolige kok van gisteren stond weer in de keuken om ons ontbijtje te verzorgen.
Na een pain met confiture. Stapten we op de fiets.
De eerste 25km ging richting Vias. Vias was een kust plaatsje die zich midden tussen vele campings bevond en waar dus veel toerisme was. De eerste 25km hadden we de wind vol in de rug wat echt heerlijk fietsen was. Na Vias boog onze route van de kust af in noordwestelijke richting naar Béziers, waardoor we de wind schuin tegen kregen. Het fietspad richting Béziers was een mooi fietspad langs een kanaal. Veel plezier bootjes vaarden op dit kanaal, maar er waren ook veel 'plezier fietsers' op het fietspad. 1 fietser was zo gedreven dat toen wij hem inhaalden hij meteen achter ons aanhaakte de gehele 15km lang richting Béziers. Na Béziers hebben we langs het kanaal een pauze gehouden op de plek waar 9 sluisjes achter elkaar stonden. Hier waren dan ook veel toeristen om te kijken hoe dit allemaal in z'n werking ging.
Vanaf Béziers moesten we 23km richting Ouveillan fietsten in noordwestelijke richting. Dus 23km lang in windkracht 5 fietsen die tegen was.
Na Ouveillan zou de route weer naar zuidwesten buigen en zouden we de wind op de zijkant krijgen. In de middag zou de wind naar het noorden draaien waardoor we de laatste 65km de wind in de rug zouden krijgen. Het tegendeel was waar en de wind draaide steeds verder naar het westen, eigenlijk hebben we tot aan de eindbestemming wind tegen gehad en dit voelen we ook in de benen nu, want de etappe was 130km.
Na 25km van Ouveillan af kwamen we weer in een dorpje met de naam 'Saint André de Roquelongue'.
Meteen zijn we weer opzoek naar een kerkje gegaan maar deze zat, net als alle andere kerken, weer dicht.
Na Saint André was het nog 40km tot onze bestemming met nog 2 bergjes.
Dit was lastig fietsen door de tegenwind maar we hebben te gehaald. De weg naar Tuchan was geweldig met hier en daar oude ruïnes op bergtoppen, en in de verte de uitlopers van de Pyreneeën in het zicht. We zitten nu op een camping waar een African party aan de gang is, dus onder het geschud van Afrikaanse vrouwelijke billetjes en African beats eten we onze rijst met kip op. Wij moeten richting L'Estartit een stukje om waardoor we nog zo'n 165km moeten. We wilden een hele mooie bergpas nemen bij Maureillas las Illas, maar een Nederlands echtpaar die ook op deze camping zit wist ons te vertellen dat deze pas dicht zit omdat het privé terrein is geworden.
Nu moeten we 30km om maar deze pas is wel minder steil. 
Morgen staat een etappe van ongeveer 90km te wachten, om zaterdag, via de bergpas, de Spaanse grens over te komen. We denken dat we zaterdag door fietsen tot L'Estartit, zo'n 85km.
Wij gaan slapen na deze zware etappe, maar we hebben vandaag ons einddoel bereikt! Weliswaar met pijn, moeite en een lichtelijk hongerklopje aan het eind maar we kunnen nu de komende dagen rustig aan doen richting L'Estartit.
We zien in de familie app al allerlei drankjes, lekker eten en mooie stranden voorbij komen. De laatste 2 dagen nog even doorbijten en dan kunnen we de weggeraakte kilo's er weer aan vreten.
Vanuit een winderig Tuchan, sloap lekker!!


Etappe 20: Tuchan-Céret.

De naweeën van de African party waren vanochtend goed voelbaar.
We hebben er zelf niet aan mee gedaan maar de muziek klonk nog tot laat in de nacht door. Vanochtend zijn we dus weer later op gestaan en na het ontbijt op de camping zijn we op de fiets gestapt. 
Vandaag stond een echte berg etappe op de planning.
4km na de camping kregen we meteen al een colletje te verwerken. 
Deze col kwamen we nog opvallend goed door na de zware etappe van gisteren. Met in het vooruitzicht de uitlopers van de Pyreneeën was het uitzicht geweldig. Na het colletje kwam er een afdaling, met enkele klimmetjes, naar Estagel. 
Estagel is het eerste Catalaanse dorpje wat we aandeden. De Catalaanse vlaggen wapperden dan ook fier boven de huizen. 
Na Estagel kwam de tweede berg.
Deze berg begon bij het dorpje Latour de France, hebben we toch nog een stukje Latour de France gedaan, geen Mollema gezien overigens.
Deze klim was een klim van 16km.
Zoals eerder gezegd waren onze benen prima in orde en kwamen we zonder problemen op de top.
Vanaf de top was er een geweldig uitzicht! Tussen wijngaarden in keken we naar het stuwmeer dat ver beneden lag. Het fijne aan deze berg was ook dat we bijna geen auto's tegen kwamen, dat fietst lekker door.
Na de afdaling kwamen we in Ille-Sur-Tet. Hier hebben we even lunch pauze genomen. Of het nou Frans, Catalaans of een mengeling was, we merkten hier al een beetje dat we in Frans- Catalonië zaten. We konden de ober nauwelijks verstaan en knikten maar 'ja' van alles wat hij zei.
Totaal tegen onze verwachtingen in kwam de beste man ineens met 2 volle borden Paella aan. Met een grote col in het vooruitzicht was dit een erg goede bodem!
Na Ille-Sur-Tet werd de route enigszins vlak tot aan Fourques, dat zo'n 20km verderop lag. 
Na Fourqeus kwam de derde col die tot aan Llauro door ging. Na Llauro was het dalen tot aan Céret waar we enkele muesli repen nuttigden ter voorbereiding van de zware col die kwam. Deze col ging van 0 meter naar 800. Halverwege deze col lag onze camping om dan morgenochtend verder te gaan tot aan de top. Op de top ligt de Frans - Spaanse grens. 
Vanaf Céret zou het zo'n 8km tot aan de camping zijn. 
Goed voorbereid gingen we onderweg maar we zijn 8km lang geen helling tegengekomen.
Volgens onze navigatie waren we toch enkele meters gestegen. Deze col ging zo geleidelijk en gestaag omhoog dat we het niet eens merkten. Morgenvroeg gaan we verder op deze col en dan zal het ongetwijfeld steiler worden. Na de Frans - Spaanse grens dalen we zo'n 30km lang tot bijna aan Figueres. Na Figueres is het dan ongeveer 40km tot aan de plek waar pap is overleden. In Figueres gaan we lunchen en bellen we met familie over wanneer we ongeveer over zijn.
Nog maar een kleine 100km verwijderd van de plek des onheils. 
Nervositeit, adrenaline maar ook opluchting stromen door onze lichamen. 
Vandaag hebben we een geweldige etappe gehad, we hopen morgen op onze allerlaatste etappe er ook een mooie etappe van te maken.
We zitten nu op een gezellige camping en doen mee aan een serie quiz, helaas zijn 80% van de series Frans. 
Af en toe 'Tom & Jerry' of 'Sesamstraat' roepend vermaken we ons toch wel, ook al is het helemaal verkeerd. 
Tussen de bergen zittend nippen we nog maar een keer aan ons pilsje en gaan we morgen de laatste etappe tegemoet. 
Wij zeggen, tot morgen en au revoir!


Etappe 21: Céret-L'Estartit.

De laatste etappe en het laatste etappe verslag.
Het verslag is een dag later, gisteren was het een lange, zware, emotionele etappe.
We vertrokken in alle vroegte.
Een slecht ontbijt en een lauw bakje koffie was onze brandstof om de plek te bereiken waar pap voor de laatste keer zijn ogen sloot.
Vanaf de camping was het zo'n 4km waarna de berg echt steiler werd. 
We waren al zo'n beetje op de helft van de berg en het kon ook niet anders dan dat de berg een keer steiler werd. Na een tijdje vonden we ons ritme en gingen we in een roes naar boven. Na het eerste dorpje werd de berg vlakker. Hier hebben we een korte pauze gehouden en we vroegen een voorbij komende wielrenner hoeveel km de top nog was. Het antwoord was dat dit nog zo'n 6km was. Na het dorpje werd de weg weer steiler, net als het begin. 
Dit ging nog zeker 5km door waarna de berg weer gestaag omhoog ging.
De afdaling werd ingezet na ongeveer 15km na de camping.
Een mooie lange afdaling was het niet. De afdaling ging op en neer waardoor we eigenlijk bleven klimmen. Met een aardige snelheid kwamen we ineens het bordje 'Espana' tegen.
Ons laatste land dat we aan zouden doen. Het land waar we zouden fietsen zoals papa kon, maar ook feesten zoals papa kon. Alles ter ere van hem, de hele reis was voor hem, de hele vakantie. 
Eenmaal in Spanje voelden we dat het niet ver fietsen meer was.
Het eerste dorpje dat we aandeden was Boadella 'd Emporda. 
In dit gebied zijn vele bosbranden geweest. Veel zwarte bomen en de brand lucht kon je nog enigszins ruiken. Een spectaculair gebied was het niet tot Figueres. In Figueres hielden we lunchpauze bij een weg restaurant. Ik had met mam afgesproken om te bellen bij Figueres zodat de familie weet wanneer we ongeveer aankomen op de plek. 
Vanaf Figueres was het nog ongeveer 40km en zou het dus nog 2,5 uur fietsen zijn tot aan de plek. 
Het was half 2 en we zouden dan tegen 4uur aankomen.
Midden in Figueres begon het gedonder. Joeri vroeg aan mij hoe de band eruit zag. Na 1 blik zag ik al genoeg. Band lek. Midden in Figueres een band plakken, druk, veel lawaai en mensen die keken wat we überhaupt met een fiets in een drukke stad deden. Een uur vertraging, want de band had 2 gaten en 1 gat schoot telkens los. Na een uur zijn we op hoop van zegen verder gefietst. Na nog geen halfuur zat de band weer aan de grond. We hadden het geluk dat Jos ons nog een schuimbusje bij vertrek heeft toe gestopt. Dit schuimbusje kon je in de binnenband spuiten zodat je met een kapotte binnenband nog een paar uur verder kunt fietsen. Na de aankomst moet je de binnenband wel weg gooien.
Ondertussen was het al bijna half 5. 
Nog een keer mam bellen dat we toch later komen, een uurtje of 6.
De ingespoten schuim kwam na een kwartier fietsen langs de velgen gelopen. Met nog 30km op de teller zijn we in ieder geval 10km opgeschoten. 
Er zat niks anders op om gewoon verder te fietsen.
Joeri zei tegen mij: nu ben ik zo ver gekomen, 1900km gefietst, ik laat me niet afschepen door een bandje dat me de laatste 30km in de steek laat.
Ik bood nog aan om op zijn fiets verder te fietsen maar dit wilde hij niet. 'Ik maak het op deze fiets af' liet hij me kort weten.
Zwijgend vervolgenden we onze weg. 
Op nog 15km van L'Escala hebben we de bagage van Joeri in de berm gedumpt want dat fietste toch enigszins lichter. Later op de avond hebben we zijn bagage weer opgehaald.
In L'Escala moesten we een grindpad op bij camping Neus. Vanaf camping Neus was het nog 10km tot aan de plek. 
De spanning gierde door ons lijf. 
Grindsteentjes die verknisperden onder onze banden was het enige geluid. Allebei diep verzonken in gedachten. Nog eens de hele reis door ons hoofd heen halend. Het geweldige vertrek in Losser met een erehaag,
Tessa die ons enthousiast op stond te wachten in Nijmegen, de vriendelijke Belg die onze kleding droogte, de smerige camping bij Dinant, de moeilijke Ardennen etappe, Fransen die ons vanuit allerlei rare plekken toe juichten, oude mensen die ons blikjes bier kwamen brengen, de kapotte spaak, noem maar op. 
We reden door een prachtig bebost gebied, nagaand hoe pap zijn laatste uur hier door heen moet zijn gefietst. Er niet vanuit gaand dat dit zijn laatste weg was en dat hij ons nooit meer zou zien. 
Een traan biggelde over m'n wang, was het zweet of toch de emotie?
Geen tijd om erover na te denken. 
Een groepje mensen stond midden op de weg. Een schreeuw volgde:
'Dat bint ze'!
Er ontvouwde zich een spandoek,'Niels en Joeri jullie hebben het geflikt'.
We gooiden onze fiets neer en een sprint richting onze familie volgde.
Een echte groepsknuffel was het gevolg. 
Dit was echt de plek.
Een t-splitsing achter het bordje L'Escala in prikkelbosjes was de exacte plek.
De rust was groot op deze plek.
Rust die ik nu ook hoop te vinden. 
We hebben enkele dingen op de plek neer gelegd die familie en vrienden ons mee hebben gegeven.
We hebben whiskey gedronken een dikke sigaar op gestoken en het as uit gestrooid die ik mee heb genomen vanuit Losser.
We hebben ons doel gehaald in drie weken, door de vele tips die we hebben gekregen, de drive, het doel en omdat ik zeker weet dat pap mee fietste, dit voelden wij.
Nu gaan we genieten van een week strand en rust. 
Met familie lekker genieten van de zon en de verhalen over pap weer oprakelend. Verhalen die nooit opraken.
Verhalen die nooit zullen vervelen.
Lieve mensen, dit was onze reis.
Er komt in de loop van de week een samenvatting van de gehele reis.
En dan is dat echt het laatste verhaal op deze pagina. 
We hebben vandaag al genoten van de zon en het strand en gaan straks een paar biertjes drinken in L'Estartit.
Jullie horen nog van ons!!

Back in town.

Wat een gave actie!! Vrienden hebben ons een gebundeld boekwerk overhandigd van onze reis. 
Kippenvel!!!